100% DESIGN
Hoe Tegen de strakke basis van witte muren en een gietvloer komen de designstukken volledig tot hun recht. Aangevuld met houten accenten en vintage meubels en objecten ontstaat er een eigenzinnig, warm geheel.
Even voorstellen
Wie Marcantonio Raimondi Malerba (50)
Wat Hij begon als kunstenaar en beeldhouwer, maar ontpopte zich tot ontwerper, al blijft de grens tussen beide disciplines vaag. Humor speelt een belangrijke rol in zijn werk. Hij ontwerpt voor grote Italiaanse merken zoals Natuzzi en Seletti. Tijdens de laatste editie van Milaan Design Week werkte hij samen met automerk Renault.
Waar Samen met zijn vriendin en illustrator Alessandra Bruni (29) en hun kat Mimi woont en werkt hij in een nieuw huis met atelier op het platteland, in de regio Romagna in Italië.
Online marcantonio.it, @marcantonio
Het was moeilijk om je te pakken te krijgen. Is het druk?
‘Ja, het is even schakelen, want ik was bezig met de reorganisatie van mijn studio. Tot voor kort had ik zeven medewerkers. Dat zorgde ervoor dat ik alleen maar meer werkte en meer stress had. Uiteindelijk moet je ook nog plezier aan je werk beleven. Nu pak ik het kleinschaliger aan en maak ik steeds vaker unieke of gelimiteerde sculpturen. Zo kom ik weer uit waar ik begon, bij kunst. Ik ben blij met de carrière die ik heb gehad. Ik ben als artiest in het industrieel design gerold en kreeg kansen van interessante merken. Nu doet het me weer deugd om met mijn handen te werken: geen renders of 3D-modellen meer. Het enige wat ik nodig heb, is tijd, mijn handen en een idee.’
“Het doet weer deugd om met mijn handen te werken: geen renders of 3D-modellen meer”
Wat trok je ooit aan in design?
‘Het overkwam me zonder dat ik het bewust opzocht. De liefde voor het alledaagse object, de poëzie die ik daarin zie, leidde me naar design. De patina van oude meubels, het verhaal dat erachter zit, fascineerde me. Kunst leerde me hoe je visuele balans vindt, design hoe je emotie brengt in iets functioneels. Neem de Monkey lamp: in één oogopslag herken je het object en moet je glimlachen, omdat je begrijpt wat je ziet. Je ziet een verhaal.’
Ontwerp je ook voor die toeschouwer?
‘Aanvankelijk dacht ik niet aan de blik van de ander. Ik creëerde vanuit een poëtisch idee dat ik wilde realiseren. Door de jaren heen leerde ik commercieel denken, maar daarmee verdween mijn speelsheid. Daar wil ik naar terug: naar dat eerste gevoel, mijn eigen emotie, zonder rekening te houden met een merk of bedrijf. Toen ik begon, was ik een magische jongen. Die lichtheid wil ik terugvinden – niet alleen in mijn werk, maar ook in mijn leven.’
Wonen en werken zijn hier erg verweven: de studio staat naast je huis.
‘Dat vind ik vooral handig: geen gedoe als ik thuis iets ben vergeten en ik hoef niet te pendelen. In deze nieuwe fase kan ik de balans tussen leven en werk beter bewaken. Dat is prettig. Wanneer ik pauze neem, wandel ik de tuin in, kijk ik welke bloemen al bloeien of aai ik de kat. Ik woon hier nu drie jaar, maar er moeten nog altijd dingen worden afgewerkt. Het bouwproces was een nachtmerrie, er ging veel mis. Dit is een droomplek, maar de weg ernaartoe was vreselijk. Er zijn nog altijd mankementen, zoals barsten, die opgelost moeten worden.’
“Wanneer ik pauze neem, wandel ik de tuin in, kijk ik welke bloemen al bloeien of aai ik de kat”
Heb jij het huis zelf ontworpen?
‘De architecten werkten de plannen uit op basis van mijn schetsen. Ik wilde een heel eenvoudig huis, een beetje zoals een kind het zou tekenen. Eigenlijk is het een archetype van een huis.’
Escapism
Met kunst en design creëert Marcantonio zijn eigen fantasiewereld. Elk stuk vertelt een verhaal. ‘Ik ben gefascineerd door de poëzie in het alledaagse object.’ Bewust woont hij ver van de stad vol prikkels en trends: zijn huis op het platteland is zijn toevluchtsoord.
Is daarom ook alles wit?
‘Groen van de planten, offwhite en hout: dat zijn de enige kleuren hier. Ik ben niet in staat om rood of blauw te gebruiken. Mijn eerste sculpturen wilde ik schilderen, maar zelfs als ik ze realistische kleuren gaf, zagen ze er meer fake uit dan wanneer ze wit waren. Wit is suggestiever, je roept eerder het idee van het dier op, de toeschouwer vult de rest zelf in. Wit is ook de meest pure kleur, speelt met licht en schaduw, alle aandacht kan naar de textuur gaan. Wit was gewoon het beste voor mijn ontwerpen, mijn huis is hiervan het logische vervolg.’
Je hoofd loopt over van ideeën en gedachten. Brengt die witte basis je ook rust?
‘Ik moet inderdaad mijn ogen reinigen. Ik ben snel gestrest door visuele prikkels en geluid. Wanneer er te veel spullen om me heen staan, blijf ik ernaar kijken. Een harmonieus, rustig beeld ontspant me. Mijn vriendin Alessandra is al even gevoelig. Zij deelt mijn visie en smaak, al kwam ze er later bij. Ik had het huis toen al ontworpen en ingericht.’
Je houdt van visuele rust, toch staan er behoorlijk wat snuisterijen in je interieur.
‘Ik probeer minimalistischer te zijn, maar dat lukt me niet. Ik ben een verzamelaar en breng steeds vondsten mee naar huis. Veel van mijn eigen ontwerpen staan hier omdat ik ze gratis krijg van opdrachtgevers. Daar houd ik eigenlijk niet zo van: het zet me aan het denken over waarom ik een ontwerp zo heb aangepakt. Het liefst omring ik me met eenvoudige stukken - non-design, zoals een handgemaakte kruk of een oude stoel van de rommelmarkt. Zulke stukken inspireren me enorm. Een ornament uit een kerk inspireerde me bijvoorbeeld tot de vorm van een bank.’
“Ik probeer minimalistischer te zijn, maar dat lukt me niet”
Je woont omringd door groen, in een landelijke regio, was dat belangrijk?
‘Ja, heel belangrijk. Ik vind het heerlijk dat de mensen hier niet trendy zijn. Alles verloopt hier trager. In een stad als Milaan ben je altijd omgeven door de ideeën van anderen. Dat wil ik niet. In Cesena vind je nog een stoffige bakkerij met een oude man met snor achter de toonbank. In een Milanese bakkerij bedienen twee modellen je, alles is er gebrand en bedacht. Natuurlijk bestaan er in Milaan ook nog prachtige en originele plekken, maar ze zijn zeldzamer. Mijn plek hier op het platteland is mijn safe zone.’
“Mijn plek hier op het platteland is mijn safe zone”
Shop de stijl
/e35c6db289104b16a908ac8a9dfbf13e/image.jpg)
/3c8091f3007d4b85bcec743c32b2b835/image.png)
/630d9394c5d740ad9281dd5c864ecc4d/image.png)
/4f002d4bc61543c6bbfb7cbd0755fe33/image.jpg)
/d349bd381d3b41c3aed1e7f2031a9664/image.jpg)
/a8c8b9766fae4070847b72fbac7baad9/image.jpg)
/d527225b3b0949858937344196570fdc/image.jpg)
LEES OOK
Mindblowing monoliet: binnenkijker met balans tussen een betonnen basis en houten details
Bron: vtwonen Design | 05-2026 | fotografie Helenio Barbetta | tekst Anneleen Peeters | productie Living Inside | brontekst Marzia Nicolini
