Wie: Piet-Hein Spieringhs
Wat: Vlechtwerk van wilgentenen
Waar: In een oude koeienstal op landgoed Vollenhoven in De Bilt, met twee hectare ‘grienden’: velden waarop eigen wilgen groeien
Online: vlechterij.nl
Piet-Hein is hoeder van in onbruik geraakte vlechttechnieken. Hij maakt manden, maar ook objecten voor buitenruimtes, zoals tuinbanken, theekoepels en spannende tunnels. Zijn werk is onder meer te vinden in De Keukenhof en het Amsterdamse Bos, en in particuliere tuinen. ‘Ik was zo’n jongetje dat altijd met de hond op pad was om de natuur te ontdekken’, zegt hij. ‘Nu werk ik ermee. Ik vind het fascinerend dat je begint met takken en eindigt met iets totaal anders. Meer dan wilgentenen en mijn handen heb ik daarvoor niet nodig. Dat is toch prachtig?’
“Meer dan wilgentenen en mijn handen heb ik niet nodig”
Piet-Hein Spieringhs
Eindeloos doorgroeien
Zijn eerste kennismaking met vlechten was in Frankrijk, waar Piet-Hein begin jaren 90 een Ik vertrek-achtig bestaan leidde. ‘Ik belandde op een geitenboerderij die door de eigenaars was omgebouwd tot groepsaccommodatie, waar ook een groep mandenvlechters logeerde. Ik werd geraakt door de eenvoud van de wilgenstaken en door de transitie die dat materiaal in hun handen onderging. Dus vroeg ik of ze mij hun ambacht wilden leren. Na drie dagen droeg ik zes pleisters vanwege de blaren, maar was er ook een lichtje gaan branden. Dít wilde ik gaan doen.’ Eenmaal terug in eigen land zocht Piet-Hein contact met de laatste Nederlandse beroepsvlechters. Daarna volgden leraren uit Engeland, Ierland en Frankrijk. Piet-Hein: ‘Mijn handen hadden leerhonger. Als vlechter kun je eindeloos doorgroeien, want ieder land en iedere streek heeft eigen vlechtmethodes. Zo heb ik ook een Ierse kreeftenfuik gevlochten die nu bij mij thuis, op z’n kop, dienstdoet als tuinlamp.’
Vlechtwerk
Al snel ontdekte Piet-Hein dat het gros van de gevlochten producten uit China komt, zelfs in Portugal en Spanje, waar je nog veel mandenwinkels ziet. Dus leerde Piet-Hein ook schuttingen vlechten, waarin alle vlechttechnieken samenkomen. Op landgoed Vollenhoven in De Bilt heeft hij zijn eigen grienden: velden waarop hij acht varianten onbespoten wilgen kweekt. De eenjarige twijgen van Belgisch Rood gebruikt hij voor manden, meerjarige katwilgen zijn perfect voor schuttingen en kleurpatronen maakt hij bijvoorbeeld met waterloten van de bitterwilg. ‘In het voorjaar moet ik onkruid wieden, verder heb ik nauwelijks werk aan de grienden. Maar tussen november en juni heb ik het druk. Dan is het wilgenhout precies taai genoeg om mee te vlechten en wordt er geoogst. Schuttingen maak ik vervolgens op locatie; ik ben elke keer weer benieuwd waar ik terechtkom en naar wat mensen willen. Hoogteverschillen, golfvormen, een ‘raampje’ naar de buren: alles kan.’
Nesteldrang
Het landgoed ligt midden in een natuurgebied en wordt omringd door weilanden. Een oude koeienstal fungeert als opslagplaats voor de palen van Frans kastanjehout die Piet-Hein importeert. Verder ligt hier snoei- en vlecht-gereedschap, staat er een heftruck en zijn er steigers. ‘Soms moet ik de hoogte in’, verklaart Piet-Hein. ‘Zo heb ik ooit een reuzennest gevlochten op tien meter hoogte, waar zes mensen in passen. Ik wil unieke dingen maken en werk daarom steeds vaker samen met landschapsarchitecten en kunstenaars. Het is een uitdaging om eeuwenoude technieken te combineren met moderne ontwerpen.’ Naast grote projecten en schuttingen, blijft Piet-Hein graag manden vlechten. ‘Zolang ik kan, zal ik mijn kennis toepassen in tuinen en doorgeven tijdens de cursussen die ik geef.’
