Het historische grachtenpand van ontwerper Remy Meijers: ‘In een nieuwbouwhuis zou ik nooit aan deze kleur hebben gedacht’

Al 31 jaar in het vak. Was je stijl altijd al zo puur?

‘Ja. Als kind was mijn kamer al altijd netjes; er hingen geen posters en ik hield toen al niet van veel kleur. Op mijn 21ste begon ik te werken. Tijdens een van mijn eerste banen merkte ik dat een uitbundige stijl niet bij me paste, die maakte me onrustig. Toen ik voor mezelf begon, ontwikkelde ik vanzelf een sobere vormentaal. Natuurlijk heeft mijn stijl zich doorontwikkeld. Mijn eerste appartement was bijna spartaans ingericht. Als jonge ontwerper was ik fanatieker, meer tegendraads: het moest zo strak mogelijk. Nu ik ouder en wijzer ben, stel ik mezelf vaker vragen als: Hoe voelt het? Is het prettig wonen? Ik zet steeds meer in op materialen. Hierdoor blijft het eindresultaat puur, maar voelt het rijker en warmer.’

1 van 3

Toont de nieuwe inrichting van je huis die evolutie?

‘Toch wel. We wonen nu ruim zeventien jaar in dit pand en opeens merkten we: dit is wel erg sober. Toen we het kochten hebben we het grondig verbouwd, want het verkeerde in zeer slechte staat. Er kwamen gietvloeren en strakke meubels, maar die inrichting begon te irriteren. We hadden behoefte aan meer warmte in huis. Stap voor stap hebben we dingen veranderd, uiteindelijk werd het een volledig nieuw interieur, met nieuwe vloeren en meubels. Voorheen stonden er enkel meubels van mijn eigen hand. Daar was ik streng in: ‘Dit is mijn feestje.’ Nu denk ik: Waarom eigenlijk? We kozen voor een gebalanceerde mix met ontwerpen van mezelf én van anderen.’

Wat me opvalt, is het groene plafond in de zithoek.

‘Er waren weinig originele details overgebleven in dit monumentale pand, behalve dit plafond uit de zestiende eeuw. Het was eerst wit geschilderd, maar dat voelde niet juist. Tijdens het verfkrabben ontdekte ik een stukje groene verf op een balk, een typische kleur voor Utrecht in die tijd. Ik besloot het plafond die historische tint terug te geven. Het markeert de zithoek mooi in de open ruimte. Zeker in de winter voelt het prettig en intiem. In een nieuwbouwhuis zou ik nooit aan deze kleur hebben gedacht, maar hier voegt het betekenis toe. Vaak dicteert een pand wat je moet doen.’

Kom je uit een creatief nest?

‘Nee, mijn vader was een techneut en mijn moeder werkte als telefonist. Toch hebben mijn ouders me altijd gestimuleerd in mijn creativiteit. Toen ik als zeventienjarige aan mijn studie begon, was ik nog zo onervaren. Het advies om nog een jaar te reizen of ervaring op te doen, sloeg ik in de wind. Ik wilde dit zo ontzettend graag doen.’

Intussen werk je aan high-end projecten in binnen- en buitenland, en dat in je eentje.

‘Natuurlijk heb ik wel freelancers om me heen die taken opvangen, maar ik maak altijd zelf het ontwerp en onderhoud het klantencontact. Daar kies ik heel bewust voor; ik wil geen team van twintig mensen aansturen. Juist die kleinschalige aanpak houdt het interessant en leuk. En ik geniet van dat persoonlijke contact. Vaak worden klanten uiteindelijk ook vrienden.’

1 van 3

Je werkt op de begane grond. Hoe bewaak je de werk-privébalans?

‘Die balans is er niet. Theoretisch kan ik ’s avonds de deur dichttrekken, maar in realiteit klap ik de laptop boven weer open. Ik sta altijd aan en denk constant aan het werk. Zelfs als ik naar een serie kijk, kan me opeens iets te binnen schieten waar ik direct mee aan de slag wil. Ontspanning vind ik vooral buiten de deur: Tineke en ik gaan wel drie keer per week uit eten om bij te praten. Daarnaast reizen we veel. Op vakantie wil ik absoluut niet gestoord worden; die reizen zijn mijn rustmomenten. Genieten van het leven is erg belangrijk voor Tineke en mij.’

Je deed recent atypische projecten als Glue Utrecht, een pop-uprestaurant en een kunstobject.

‘Het is verfrissend om af en toe je creativiteit op een andere manier te prikkelen. In de toekomst zullen er zeker meer van dat soort uitstapjes komen. Zulke dingen komen meestal spontaan op mijn pad, al ben ik van mezelf ook best bedachtzaam. Ik stippel uit waar ik binnen vijf jaar wil staan en kijk of keuzes daarbij passen. Dat geeft me houvast.’

1 van 3

Wat is je volgende stip aan de horizon?

‘Mijn werk wordt steeds internationaler en ik leg me meer en meer toe op de architectuur, zodat ik totaalconcepten kan neerzetten. We zijn al jaren bezig met de voorbereidingen voor de bouw van een tweede huis in Portugal. In de toekomst wil ik daar meer tijd doorbrengen en eigen projecten starten. Het lijkt me fantastisch om daar oude panden of ruïnes te kopen, zelf op te knappen en vervolgens te verkopen of te verhuren. Ik wil alles van a tot z regisseren, tot de kunst aan de muren aan toe. Zo kan ik nog beter mijn eigen wereld creëren, zonder concessies te hoeven doen. Eigenlijk precies zoals een kunstenaar te werk gaat; dat idee geeft me een enorm gevoel van vrijheid. Aan de kunstacademie heb ik destijds, naast architectuur, ook schilderen en beeldhouwen gestudeerd, en het lijkt me heerlijk om dat in Portugal weer op te pakken. Maar goed, dat is een droom van de lange adem.’