AmandelwolfsmelkEuphorbia amygdaloides

Hoe ziet amandelwolfsmelk eruit?

De groeihoogte bedraagt 30 tot 50 centimeter. De stengels van deze amandelwolfsmelk zijn enigszins roodachtig. Het eerste jaar worden geen bloemen gevormd en in het tweede jaar verschijnen ze onopvallend, groengeel van kleur. De bladeren vallen des te meer op met hun donker olijfgroene kleur en bovendien blijven ze ’s winters aan de plant, mooi roodpurper verkleurd. Deze amandelwolfsmelk komt uit Midden-, Zuid- en West-Europa, Klein-Azië, Iran en Algerije. Hij is prachtig in de wilde tuin of border. Een soort die, (hoewel zeldzaam) ook in Nederland en (minder zeldzaam) in België voorkomt.

Is amandelwolfsmelk giftig?

Er is meer dan genoeg amandelwolfsmelk. Het geslacht Euphorbia is een van de grootste plantengeslachten op aarde met meer dan 2000 soorten. De soorten kunnen er zeer verschillend uitzien, van kruid tot boom en van vetplant tot kerstster. Een ding hebben ze gemeen: alle planten bevatten wit melksap. Dit is giftig en kan huidirritatie veroorzaken. Aan deze eigenschap dankt het zowel de Nederlandse naam, als de Latijnse naam Euphorbia, genoemd naar een Noord-Afrikaanse geneesheer die dit sap rond het jaar nul gebruikte voor medicinale drankjes. Een Euphorbiasoort valt op in je tuin vanwege de felgekleurde schutbladeren, zoals bij de kerstster.

Amandelwolfsmelk algemeen onderhoud

Amandelwolfsmelk heeft een warme en vooral zonnige plaats in uw tuin nodig. Veel lage soorten, die in rots- en tegeltuinen gebruikt kunnen worden, houden van een zeer doorlatende, tamelijk droge, kalkrijke grond. De grond moet voldoende vochtig zijn en ook voldoende voedsel bevatten. Lees ook eens het artikel over water geven. De amandelwolfsmelk groeit zowel op zonnige als lichtbeschaduwde plaatsen heel goed.
Bescherming tegen felle vrieskou is aan te raden. Dit kan met tuinvlies of door afgesneden coniferentakken zo in de grond te plaatsen dat de vrieswind over de planten heen waait.

reageren

Alle velden met een * zijn verplicht